وا دادن و رها کردن و ول کردن و ادامه ندادن و بیخیال شدن توی زندگی خیلی خوبن ولی به جاش.
گاهی اوقات باید مدارا کنی وقت جا زدن نیست.گاهی اوقاتم ول کنی بهتره بودن توش سودی نداره.بعضی وقتا باید ترمیم کنی بسازی.امشب یکی از بچه ها باهام حرف میزد میگفت فلانی و فلانی رو کمیته خواسته و رییس خم بهشون گفته پشت سرتون حرفه یه مدت با هم آفتابی نشید.
اینجا میتونه رها کنه ولی رسما بگا میره. اگر رها کنه مهر تاییدی بر حرف کمیته میزنه.
یا وقتی رابطه رو شروع میکنی با خودت میگی حال این ادا اصولا رو ندارم ولکن من دقیقا به همین خاطر سینگلم که گورباباش رو ذکر توک زبونم کردم بالاخره باید از یه جایی شروع کنی و بسازی با یه دعوا بیخیال نشی
روابط متعهدانه مثل ازدواج هم که تکلیفش مشخصه.
رها کردن و به تخم گرفتن مال همه و همه جا نیست انقد نگید به تخمم به تخمم و از زیر مسئولیت در برید!اگه نمیتونید مسئولیت قبول کنید گوهشو نخورید. اشاره به ضرب المثل "گوه میخوری وقتی نمیتونی گوه بخوری گوه میخوری"
این دنیا ارزش نداره درست ولی شمام تنگش کن.
در سنجیده عمل کردن لذتی هست که در به تخمم رها کردن نیست.
تو این شرایط بگایی زندگی تو ایران، به نظرم جواب ترین چیز همین به تخممه، چون فکر کردن و رفتن تو بازی خیلی کارو سخت میکنه. ولی من ازوناییم که به سختی به تخمم میشم، اینقدر پس ذهنم یه ماجرارو نگه میدارم که فرسایشش نابودم میکنه و از یه جاییم میزنه بیرون و جسمم داغون میشه
پ ن : اونجا که نوشتی حاوی الفاظ رکیک رو خیلی پسندیدم :))
یه دو سه بار به خودت بگو خب؟تهش چی؟وا بده دیگه بابا درست میشه.
پ.ن:قربونت